MENU
HISTORIA TYBETU
Dzieje tego regionu sięgają, aż ok. V wieku n.e., kiedy na Wyżynie Tybetańskiej osiedliły się ludy wędrowne, które wyemigrowały z krajów Azji Środkowej. W VII w. n. e. pod panowaniem pierwszego króla Srong-Bcan-Sgama Tybet stał się silnym państwem opanowując olbrzymie obszary, który mógł stanowić niebezpieczeństwo dla stolic Indii, Chin i Nepalu. Za sprawą małżonek króla w kraju został wprowadzony buddyzm, który prosperował aż do IX wieku, gdy tron objął Langdarma - zwolennik bon. Po tym zdarzeniu doszło do pogrupowaniu Tybetu na ciąg feudalnych księstw, a już w 763 r. Tybetańczycy pozyskali stolicę chińską Chang’anie(Sian).
W 1913 r. oficjalnie Dalajlama ogłosił niepodległość swojego państwa. Pod władaniem przywódcy Mao Zedong'a kraj ten przyłączono do Chińskiej Republiki Ludowej. W latach 50 doszło do diametralnych zmian w narodzie Tybetańskim, które odbiły się na nim w niewyobrażalny sposób. Chińczycy w 1951 r. zmusili przedstawicielstwo tybetańskie do zawarcia porozumienia, gdzie Tybet zyskiwał szeroką autonomię, poszanowanie religii i obyczajów pod jednym warunkiem - oddaniem panowania nad Tybetem. Od tego czasu masowo nadciągali chińscy osadnicy na ten kraj, czego skutkiem była śmierć ponad 1 mln mieszkańców - tzw. "wielki skok". Państwo niezwykle odizolowało się od innych, gdzie obcokrajowcy nie byli mile widziani. Wszelka chęć negocjacji Dalajlamy z rządem Chin nie doprowadziła do jakichkolwiek przemian.
Wszystkie wydarzenia jakie miały miejsce w Tybecie doprowadziły do tego, iż armia chińska okupuje kraj od 1959 r. po dzień dzisiejszy. Nie bądźmy obojętni wobec tego co wydarzyło się Tybetańczykom. Nie bójmy się wesprzeć kampanii RęcePrecz odTybetu, gdyż tylko solidarność z Tybetem może przynieść owocne skutki.